Waar zal je aan gedacht hebben? Wat heeft je laten kiezen voor dit? Met je mooie spijkerbroek en laarsjes aan.  Een handtas en een bruine jas Sorry dat ik dacht dat je eerst een man was Ik zag het pas toen ik naast je stond Ik heb je een paar keer bekeken Ik weet niet wie je bent Het komt door het kleedje over je hoofd Twijfelde je tijdens het briefje schrijven over je keuze? Ik vind het erg dat je niet goed in je vel zat Dat je problemen had en maar 1 uitweg had Ik begrijp je wel hoor Wees maar niet bang Nu hoef je je geen zorgen meer te maken over anderen Hun oordelen en beschuldigingen Ik weet niet waar je bent Maar ik weet wel Waar je nu bent ben je gelukkig ----- Ik stap uit auto. Ik lach nog wat met mijn moeder en kijk dan naar de buurman die net zijn motor wil pakken. Ik hoor plots een gil en zie iets grijszwarts naar beneden vallen. Ik dacht nog; een vogel die valt uit de boom? Of misschien een vrouw die een vuilniszak naar beneden gooit? Maar nee, iets verre van die 2 dingen. Het is een vrouw die zichzelf naar beneden gooit van de flat. Vol ongeloof sta ik daar. De buurman schreeuwt; BEL 112! Ik pak mijn telefoon en bel. Ik twijfelde geen moment om te bellen. Ik loop er naar toe. Mijn moeder schreeuwt terwijl ze aan de telefoon zit dat ik moet blijven staan. Dan schreeuw ik; nee, ik wilde dit zelf toen ook doen, weetjenog! Ja, ik heb echt van mijn flat willen springen, maar mijn beste vriend heeft me toen tegengehouden door de avond ervoor t me ouders te melden. Kúch , fijn... Maar om dus verder te gaan; ik loop er naar toe . Een vrouw die aan kwam rijden heeft snel een kleedje over 't hoofd gelegd. Ik dacht dat het een man was, maar toen ik dichtbij stond zag ik de strakke spijkerbroek en zwarte laarsjes. Toen ging het snel. Ik besefde niks. Even later kregen we van de politie slachtofferhulp aangeboden. Ik zei met een snel antwoord ; 'nehh'. Todat ik na 15 minuten met me vader bellen en buren spreken, binnen sta met mijn moeder en een agent en ik in huilen uitbarst. Ik besefde ineens alles. Wat zal die arme vrouw wel niet mee hebben gemaakt dat ze dit doet? De beelden dat ik der zie vallen blijven in mijn geheugen gebrandt staan. Ze viel zo snel dat het iets grijszwarts leek terwijl ze bruine en blauwe kleding aanhad met zwarte schoentjes. En oja een briefje wat onze buurman van haar lichaam pakte net; ' Niet reanimeren '. Het voelt allemaal heel raar aan. Als ik me morgen nog rot voel ga ik mijn psycholoog bellen om te praten met m. Dat heb ik met mijn moeder afgesproken. Nu nog deze avond en 2 dagen school overleven, terwijl ik sinds vanmiddag een zoutzak ben met een wit gezicht en trillende handen.